Huli man daw at magaling, naihahabol din. (Sulatin 6)

    

    Ang kasabihang "huli man daw at magaling, naihahabol din" ay isang matibay na paalala na ang pagsisikap at dedikasyon ay maaaring magwagi kahit na tila huli na ang lahat. Hindi hadlang ang pagkaantala o pagkabigo; ang mahalaga ay ang pagnanais na umunlad at ang determinasyon na makamit ang ninanais. Maraming halimbawa sa buhay ang nagpapatunay nito—mga taong nagsimula nang huli ngunit nakamit pa rin ang tagumpay sa pamamagitan ng tiyaga at sipag.

        Ang pagiging huli ay hindi kailangang maging dahilan ng pagsuko. Sa katunayan, ito ay maaaring maging isang inspirasyon upang magsikap nang higit pa at patunayan sa sarili at sa iba na kaya pa ring makamit ang mga pangarap kahit na may mga pagsubok na kinakaharap. Ang mahalaga ay ang pagkilos at ang pagtuon sa layunin, anuman ang mga hadlang. Ang pagsisikap ay hindi nasusukat sa bilis, kundi sa dedikasyon at pagtitiyaga.

        Sa kabuuan, ang kasabihang ito ay nagsisilbing gabay sa mga tao na may mga pangarap at layunin sa buhay. Ang pagkaantala at mga pagkabigo ay hindi dapat hadlang sa pag-usad; sa halip, ito ay pagkakataon para sa pagkatuto at paglago. Ang tunay na halaga ay hindi nakasalalay sa bilis ng pag-abot sa mga pangarap, kundi sa tibay ng loob at pagsusumikap na ipakita ang galing at kakayahan. Sa huli, sa pamamagitan ng determinasyon at dedikasyon, ang sinumang naglalayong makamit ang tagumpay ay tiyak na makararating sa kanilang destinasyon, anuman ang mga hamon na kanilang haharapin. Ang mahalaga ay hindi ang pagsisimula kundi ang patuloy na paglalakbay patungo sa mga pangarap.